ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Σκοπός της εργασίας είναι να παρουσιάσει κριτικά διδακτορικές διατριβές που έχουν γίνει για τους τραυματισμούς στο ποδόσφαιρο και ειδικότερα για τους τραυματισμούς στο γόνατο και να συζητήσει το ποιοι είναι οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από μέρους των προπονητών, αθλητών και γενικά των ανθρώπων του ποδοσφαίρου. Για τους σκοπούς της έρευνας χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της βιβλιογραφικής επισκόπησης. Εντοπίσθηκαν δεκαπέντε διδακτορικές διατριβές μεταξύ της περιόδου 1978-2008. 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το ποδόσφαιρο είναι το λαοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο εδώ και πολλές δεκαετίες και όλο και περισσότεροι άνθρωποι ασχολούνται άμεσα (ποδοσφαιριστές, προπονητές, ιατροί, διαιτολόγοι κλπ) ή έμμεσα (φίλαθλο κοινό) και έχει φτάσει σήμερα να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας μας.

            Στην διάρκεια των χρόνων έχει εξελιχθεί  έτσι ώστε να προσελκύει όλο και περισσότερους ανθρώπους να έρθουν κοντά του. Η εξέλιξη τόσο στο χώρο των εγκαταστάσεων όσο και των προπονήσεων, η διαρκής αναβάθμιση ειδικοτήτων που πλαισιώνουν  μια ποδοσφαιρική ομάδα (προπονητικό τιμ, ειδικοί γιατροί) έχουν ως αποτέλεσμα την αυξανόμενη ανταγωνιστικότητα των ομάδων και την προσέλκυση όλο και περισσότερου κόσμου στα γήπεδα. Σαν συνέπεια αυτού, κάθε σύλλογος έχει υποχρέωση να δημιουργήσει συνθήκες τέτοιες, που θα αναδείξουν το άθλημα και μαζί με αυτό θα αναδειχθούν και οι ίδιοι οι σύλλογοι.

            Η ύπαρξη ή η βελτίωση των γηπεδικών εγκαταστάσεων αποτελεί πρώτη προτεραιότητα για κάθε σύλλογο, όπως και των προπονητικών εγκαταστάσεων. Κάθε σύλλογος πρέπει να πλαισιώσει την ποδοσφαιρική ομάδα με ειδικευμένους τεχνικούς ποδοσφαίρου και καθηγητές φυσικής αγωγής – προπονητές. Στη συνέχεια η προσθήκη αθλητίατρου, καθώς και η προσθήκη ομάδας αποθεραπείας, ψυχολόγων και τραυματιοφορέων κρίνεται αναγκαία σήμερα. Η απάντηση στην ερώτηση γιατί να πλαισιωθεί η ομάδα με άτομα που έχουν σχέση με την ιατρική επιστήμη η απάντηση είναι η εξής: Το ποδόσφαιρο είναι ένα δυνατό και σκληρό άθλημα, που πολύ συχνά κατά την διάρκεια του παιχνιδιού έχουμε αρκετούς τραυματισμούς που μπορεί να είναι επιπόλαιοι, αλλά μπορεί να είναι και αρκετά σοβαροί. Έτσι λοιπόν πρέπει όλοι αυτοί οι άνθρωποι να αναλάβουν δράση, ούτως ώστε ο ποδοσφαιριστής να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους όσο το δυνατόν ποιο γρήγορα, και σε όσο το δυνατόν παραπλήσια κατάσταση πριν το τραυματισμό του.

            Τι μπορεί όμως να προκαλέσει τραυματισμούς στο ποδόσφαιρο;

Κύρια αιτία γι αυτό μπορεί να είναι:

• Οι κακοί αγωνιστικοί χώροι
• Η όχι καλή προετοιμασία του ποδοσφαιριστή
• Οι ακραίες περιβαλλοντολογικές συνθήκες
• Η κορύφωση της απόδοσης του μυο-σκελετικού συστήματος  ούτως ώστε ο ποδοσφαιριστής να «δουλεύει» στα άκρα.

Το τι λοιπόν μπορεί να προκαλέσει τραυματισμούς στο ποδόσφαιρο, ποιοι οι μηχανισμοί των τραυματισμών, ποια η αντιμετώπισή τους και τι πρέπει να γίνει για να αποφευχθούν αποτελεί σκοπό της παρούσας εργασίας. Ειδικότερα σκοπός της εργασίας είναι να παρουσιάσει και να αναλύσει κριτικά διατριβές που έχουν γίνει για τους τραυματισμούς και κυρίως για τους τραυματισμούς στο γόνατο και να συζητηθεί το ποιοι είναι οι παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη από μέρους των προπονητών, αθλητών και γενικά των ανθρώπων του ποδοσφαίρου.

            Μια τέτοια έρευνα είναι πολύ σημαντική διότι αναφέρεται στους τραυματισμούς στο ποδόσφαιρο και αυτό είναι από μόνο του ένα σοβαρό θέμα που απασχολούσε, απασχολεί και θα απασχολήσει στο μέλλον το λαοφιλέστερο άθλημα στο κόσμο. Τα στατιστικά στοιχεία της έρευνας είναι σημαντικά για να γνωρίζουμε την συχνότητα των τραυματισμών, για να φτάσουμε στον τελικό μας σκοπό που είναι ο εξής: Πώς μπορεί να μειώσουμε αυτή η συχνότητα, διατηρώντας παράλληλα τον δυναμικό χαρακτήρα του αθλήματος; Τέτοιες έρευνες κατά την γνώμη μου μπορούν να ανοίξουν το δρόμο ώστε να ασχοληθούμε όλοι οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου σοβαρά με το ζήτημα των τραυματισμών.

            Αφορμή για την ενασχόληση μου με αυτό το θέμα εργασίας είναι ένα παιχνίδι ποδοσφαίρου ακαδημιών που ήμουν εγώ διαιτητής. Συγκεκριμένα της Man. United εναντίον μιας ελληνικής Ακαδημίας ποδοσφαίρου. Κατά την διάρκεια του αγώνα τραυματίστηκε ένα παιδί της αγγλικής ποδοσφαιρικής Ακαδημίας και εγώ ως όφειλα διέκοψα τον αγώνα. Αμέσως έτρεξαν οι δυο(!) Γιατροί της Ακαδημίας με πλήρη εξοπλισμό και εξέτασαν το παιδί. Αργότερα διαπίστωσα ότι η ελληνική ακαδημία ποδοσφαίρου ούτε καν είχε γιατρό μαζί της. Μάλιστα σε ένα μικροτραυματισμό παίχτη της ελληνικής ομάδας, έσπευσαν να βοηθήσουν οι άγγλοι γιατροί. Τι θέλω να πω με αυτό το περιστατικό; Ότι πρέπει το θέμα των τραυματισμών να το αντιμετωπίσουμε με μεγαλύτερη υπευθυνότητα και σοβαρότητα στην χώρα μας.

            Η εργασία αυτή χωρίζεται σε τρία κεφάλαια. Στο πρώτο κεφάλαιο περιγράφεται η μεθοδολογία που ακολουθήθηκε για την συγγραφή της εργασίας. Στο δεύτερο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι διατριβές και στο τρίτο συζητιόνται κάποιες σκέψεις σχετικά με τα αποτελέσματα της.

ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ  

Στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος της βιβλιογραφικής επισκόπησης. Είναι σκόπιμο λοιπόν να γίνει μια σύντομη αναφορά στην μέθοδο αυτήν. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι η επισκόπηση της βιβλιογραφίας είναι μία περίληψη της έρευνας που έχει ήδη γίνει σε σχέση με ένα θέμα. Μπορεί να είναι μέρος μιας τεχνικής αναφοράς ενός ερευνητικού έργου (project), μία διατριβή ή μία εργασία σε ένα επιστημονικό περιοδικό. Διεξάγοντας μία επισκόπηση της βιβλιογραφίας, μπορούμε να δούμε τι είναι γνωστό και τι όχι για ένα θέμα, αλλά και πιθανά ερευνητικά θέματα. Γνωρίζουμε τους σημαντικούς ερευνητές της περιοχής μας και συνεπώς μπορούμε να αναζητήσουμε εγκυρότερες ερευνητικές πηγές. Μαθαίνουμε ποια είναι τα σημεία – κλειδιά και τις τρέχουσες τάσεις της ερευνητικής μας περιοχής, τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν από άλλους ερευνητές και τα πιθανά προβλήματα που συνάντησαν και αφορούν το ερευνητικό μας πεδίο. Μία ενδελεχής βιβλιογραφική επισκόπηση μπορεί να μας φανερώσει τη βέλτιστη μεθοδολογία για να προσεγγίσουμε τον ερευνητικό μας στόχο και ερευνητικές πηγές καίριες για την έρευνα μας.

Από τους ορισμούς αυτούς είναι προφανές ότι μία επισκόπηση της βιβλιογραφίας περιλαμβάνει την μεθοδολογική ανάλυση και σύνθεση μιας κατάλληλα επιλεγμένης βιβλιογραφίας. Αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο σε ένα ερευνητικό θέμα και μπορεί να αναδείξει τα κατάλληλα μεθοδολογικά εργαλεία. Η κριτική μελέτη και ανάλυση των μεθοδολογικών εργαλείων μπορεί να δικαιολογήσει από τη μία πλευρά γιατί επιλέγεται η συγκεκριμένη και από την άλλη να συνεισφέρει στον εντοπισμό της πλέον κατάλληλης και αποτελεσματικότερης. Ταυτόχρονα καταδεικνύει τεκμηριωμένα τι καινούριο μπορεί να συνεισφέρει η διεξαγόμενη έρευνα, σε αυτή που έχει ήδη συντελεστεί και στη γνώση που έχει μέχρι τώρα συγκεντρωθεί.

Σκοπός της επισκόπησης της βιβλιογραφίας είναι να αποκτήσει αυτός που τη μελετάει γνώση για το τι έχει δημοσιευθεί σε σχέση με το θέμα που μελετάει και να τον εξοικειώσει με αυτό. Παρέχει τη δυνατότητα να αναδειχθούν σημεία που ενισχύουν την ερευνητική του υπόθεση, αλλά και σημεία που εναντιώνονται σε αυτή. Πριν από κάθε ερευνητική εργασία, είναι απαραίτητο να έχει προηγηθεί μία εκτενής βιβλιογραφική επισκόπηση, έτσι ώστε να αναδειχθούν καλύτερα οι συνιστώσες του ερευνητικού ερωτήματος. Επιπλέον η επισκόπηση της βιβλιογραφίας, εξυπηρετεί:

• Να προσδιοριστεί τι έχει ερευνηθεί και τι όχι σε σχέση με το υπό μελέτη θέμα.
• Να διατυπωθεί μία γενική θεώρηση σε σχέση με το ερευνητικό ερώτημα
• Να οριστεί η ερευνητική υπόθεση και να προσδιοριστούν ενδεχόμενες σχέσεις μεταξύ των εννοιών που συνιστούν.
• Να αναγνωριστεί ο τρόπος με τον οποίο άλλοι ερευνητές πραγματεύτηκαν τις υπό διερεύνηση έννοιες και οι ερευνητικές πηγές που χρησιμοποίησαν
• Να ανακαλυφθούν παρόμοιες έρευνες άλλων ερευνητών που σχετίζονται με το υπό μελέτη θέμα.

Η επιτυχημένη βιβλιογραφική επισκόπηση θα πρέπει να διεξαχθεί, αφού έχουμε ορίσει το ερευνητικό μας ερώτημα. Αυτό θα μας επιτρέψει να  ξεκαθαρίσουμε το σκοπό της, αλλά και τις λέξεις κλειδιά που θα χρησιμοποιήσουμε για να αναζητήσουμε το ερευνητικό υλικό. Η αναζήτηση των ερευνητικών πηγών, που θα αποτελέσουν το ερευνητικό υλικό μπορεί να εστιαστεί σε βιβλία, επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά συνεδρίων, καταλόγους περιλήψεων άρθρων, ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων. Καλές ερευνητικές πηγές με πλήθος περαιτέρω σχετικών βιβλιογραφικών αναφορών αποτελούν επίσης μεταπτυχιακές και διδακτορικές διατριβές, που πραγματεύτηκαν συναφή θέματα, καθώς και αναφορές σχετικών project.

Σε μία καλή βιβλιογραφική επισκόπηση πρέπει να αφιερωθεί σημαντικός χρόνος της έρευνας ιδιαίτερα στο αρχικό της στάδιο. Σύμφωνα με τους Borg και Gall (1989), η βιβλιογραφική επισκόπηση απαιτεί τρεις έως έξι μήνες το λιγότερο για να ολοκληρωθεί  και όταν συμβεί αυτό, ο ερευνητής θα έχει οριοθετήσει με μεγαλύτερη ακρίβεια το ερευνητικό του πρόβλημα. Είναι πολύ σημαντικό ο ερευνητής να έχει καθορίσει επακριβώς το αντικείμενο της μελέτης του. Έτσι αποφεύγει να αναλωθεί σε επιφανειακές ή υπερφίαλες μελέτες, ενώ παράλληλα μέσα από την διεξοδική μελέτη άλλων ερευνών μπορεί να ανακαλύψει χρήσιμα σημεία που θα τον βοηθήσουν να εστιάσει καλύτερα στην έρευνά του. Κάθε ερευνητής έχει ένα μοναδικό επιστημονικό υπόβαθρο και συνεπώς μπορεί να διακρίνει νέες ερευνητικές προοπτικές, ακόμα και σε επιστημονικά πεδία που έχουν διεξοδικά ερευνηθεί. Ταυτόχρονα, μπορεί να διακρίνει μεθοδολογίες που έχουν χρησιμοποιηθεί από τους άλλους ερευνητές και θα αποδειχθούν αποτελεσματικές και για την δικιά του έρευνα. Οι περισσότερες επιστημονικές εργασίας στο τέλος πολύ συχνά αναφέρουν κάποια θέματα που δεν θίχτηκαν, πιθανά προβλήματα που ανέκυψαν και συνιστούν που η μελλοντική έρευνα θα μπορούσε να επικεντρωθεί. Κάθε ερευνητής οφείλει να μελετήσει ιδιαίτερα προσεκτικά αυτά τα σημεία, γιατί μπορεί να αποκομίσει χρήσιμες ιδέες για τη δικιά του έρευνα. Παρόλα αυτά υπάρχει και η άποψη η επισκόπηση της βιβλιογραφίας να μη διενεργείται στην αρχή μιας έρευνας, αλλά αφού πρώτα έχουν αναπτυχθεί κάποια κεντρικά στοιχεία και έχουν συλλεχθεί αρκετά πειραματικά δεδομένα που φαίνεται να επαληθεύουν μία πρωταρχική επιστημονική θεώρηση. Με τον τρόπο αυτό, σύμφωνα με τον Glaser (1978), ο ερευνητής αποφεύγει το κίνδυνο να συνταχθεί με τις απόψεις άλλων ερευνητών. Αντίθετα μπορεί να δει το πρόβλημα κάτω από μία φρέσκια ερευνητική ματιά και στη συνέχεια να επικυρώσει την αρχική του θεώρηση με μία ενδελεχή βιβλιογραφική επισκόπηση.

Γιατί όμως είναι τόσο απαραίτητη μία επιτυχημένη βιβλιογραφική επισκόπηση; Για να μπορέσει να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα πρέπει να γίνει κατανοητή η φύση της ερευνητικής προσπάθειας. Έρευνα λοιπόν διεξάγεται όταν ένας ερευνητής θέλει να διευρύνει την κατανόηση ενός συγκεκριμένου θέματος ή φαινομένου και αναμένεται να κοινωνήσει ότι ανακάλυψε στην επιστημονική κοινότητα (Leedy & Ormrod, 2005). Από αυτό τον ορισμό εγείρονται δύο βασικές προοπτικές. Η πρώτη σχετίζεται με το γεγονός ότι η έρευνα πρέπει να εμπλουτίσει την υπάρχουσα γνώση και να διευρύνει την κατανόηση της επιστημονικής κοινότητας για ένα θέμα ή φαινόμενο. Η δεύτερη σχετίζεται με την προσδοκία ότι νέο ανακαλυφθεί να κατατεθεί και να επεκτείνει την υπάρχουσα γνώση.

Άρα, λοιπόν μία επιτυχημένη βιβλιογραφική επισκόπηση:

• Επικυρώνει ότι η προτεινόμενη μελέτη, έχει να προσφέρει κάτι νέο στην επιστήμη.
• Παρέχει μία ισχυρή θεωρητική πλατφόρμα για να στηριχτεί το υπο μελέτη θέμα.
• Εφοδιάζει τον ερευνητή με μία ισχυρή γνώση για το τι έχει μέχρι στιγμής ερευνηθεί και τι χρειάζεται να ερευνηθεί στο μέλλον.
• Επιβεβαιώνει την ύπαρξη και την αναγκαιότητα του ερευνητικού ερωτήματος

Για την επιστημονική κοινότητα η βιβλιογραφική επισκόπηση, έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αποτελεί μηχανισμό ελέγχου για να ελεγχθεί η ποιότητα των επιστημονικών εργασιών και να αποκαλυφθεί η ανεπάρκεια κάποιων παλιότερων  (Davison et al., 2005).  Τα κυριότερα βήματα της βιβλιογραφική επισκόπησης συνίστανται σε τέσσερις άξονες (Borg & Gall, 1989): Ο πρώτος προϋποθέτει την αναζήτηση των προκαταρκτικών (preliminary) πηγών. Με τον όρο αυτό εννοούμε καταλόγους θεμάτων, όπως αυτοί που διατίθενται από μία βιβλιοθήκη και αποτελούν το σημείο αφετηρίας για να αναζητηθούν οι κατάλληλες επιστημονικές πηγές. Με την έλευση του Internet και την ευρεία διάδοση των Η/Υ η αναζήτηση προκαταρκτικών πηγών, έγινε ευκολότερη υπόθεση τουλάχιστον από άποψη χρόνου εύρεσης και κόστους αναζήτησης. Οι διαθέσιμοι τύποι των προκαταρκτικών πηγών ποικίλει τόσο στην υφή (χαρτί, ηλεκτρονική μορφή), όσο και στην διάταξη γραφής. Για να αναζητήσουμε τις πηγές αυτές μέσω του διαδικτύου μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις μηχανές αναζήτησης (search engines) όπως είναι οι Google, !Yahoo, Lycos κλπ. Οι μηχανές αυτές διαθέτουν ένα εξειδικευμένο λογισμικό που μπορεί να προσπελάσει ένα μεγάλο πλήθος ηλεκτρονικών βάσεων δεδομένων (online databases) και να βοηθήσουν το χρήστη να εντοπίσει το κατάλληλο υλικό. Επίσης υπάρχουν και εξειδικευμένες online databases για το σκοπό αυτό, που παρέχουν ευρετήρια θεμάτων, όπως οι ERIC, Education abstracts, JSTOR, PsycINFO. Κατάλληλες databases, για την ανεύρεση ηλεκτρονικών βιβλίων, αλλά και επισκόπησης βιβλίων αποτελούν οι Book review index, Education review, PsycCRITIQUES, Books in print. Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να αποκτήσουμε μία λίστα από προκαταρκτικές πηγές, με τη μορφή σύντομων περιλήψεων (abstracts) και περιεκτικών βιβλιογραφικών παραπομπών (citations), όπως ο τίτλος, τα στοιχεία του συγγραφέα, το είδος και το έτος της δημοσίευσης. Η προσεκτική επιλογή των εγγραφών αυτής της λίστας μπορεί να αποκαλύψει το υλικό που θα είναι κατάλληλο για την προσωπική μας έρευνα. και θα επικεντρώσει τη βιβλιογραφική επισκόπηση στο κατάλληλο ερευνητικό υλικό.

Ο δεύτερος άξονας στηρίζεται στην χρήση των δευτερογενών πηγών. Κατά την μελέτη των προκαταρκτικών πηγών, μπορούμε να ανακαλύψουμε βιβλιογραφική επισκόπηση που διεξήχθη από άλλους ερευνητές και είναι σχετική με το ερευνητικό μας πρόβλημα. Τέτοιου είδους εργασίες που γράφτηκαν από συγγραφείς που δεν έκαναν οι ίδιοι την έρευνα, αλλά καταγράφουν έρευνες ή παρατηρήσεις άλλων συνιστούν τις δευτερογενείς πηγές. Οι πηγές αυτές περιλαμβάνουν άρθρα επισκόπησης σε επιστημονικά περιοδικά, πανεπιστημιακά συγγράμματα, εγκυκλοπαίδειες, εγχειρίδια. Οι δευτερογενείς πηγές είναι χρήσιμες γιατί συνδυάζουν πολλές πρωτογενείς πηγές σε μία δημοσίευση.

Ο τρίτος άξονας είναι η μελέτη των πρωτογενών πηγών. Ως τέτοιες ορίζονται εργασίες και αναφορές που γράφτηκαν από τους ερευνητές που διεξήγαγαν την έρευνα και μπορεί να είναι διδακτορική έρευνα, άρθρο σε περιοδικό, εργασία σε συνέδριο κλπ. Οι πρωτογενείς πηγές συχνά περιλαμβάνονται και στις δευτερογενείς πηγές. Όμως η οπτική των συγγραφέων των δευτερογενών πηγών, μπορεί να αλλοιώσει σημαντικά μία πρωτογενή έρευνα ή να αποκρύψει μία σημαντική πληροφορία της. Για το λόγο αυτό καλό είναι να μελετώνται και οι πρωτογενείς οι τουλάχιστον αυτές που σχετίζονται άμεσα με το ερευνητικό μας ερώτημα. Η αναζήτηση των πρωτογενών πηγών ακολουθεί την ίδια λογική που περιγράφηκε προηγουμένως. Μέσα από κατάλληλες μηχανές αναζήτησης και ιστοχώρους μπορούν να αναζητηθούν τα επιστημονικά περιοδικά από τα οποία θα εφοδιαστούμε το κατάλληλο πρωτογενές υλικό.

Ο τελευταίος άξονας αφορά στην επιτυχημένη σύνθεση της βιβλιογραφίας που μελετήθηκε. Σκοπός της βιβλιογραφική επισκόπησης όπως έχουμε ήδη αναφέρει, είναι να  πληροφορήσει τον αναγνώστη για το τι είναι γνωστό και τι δεν είναι για προβλήματα που έχουν ανακύψει και για μελλοντικές έρευνες που χρειάζεται να γίνουν. Για να μπορέσει να επιτευχθεί αυτό θα πρέπει να γίνει μία κριτική σύνθεση περιγράφοντας, συσχετίζοντας, διαφοροποιώντας και διαφωτίζοντας την προτεινόμενη μελέτη μας, σε σχέση με την ήδη συσσωρευμένη γνώση και συντελεσμένη έρευνα.

Τα προτεινόμενα βήματα δεν είναι απαραίτητο να γίνουν με αυτή τη σειρά, αλλά αναδιατάσσονται σε σχέση με τα επιστημονικά ευρήματα που συνδέονται με το ερευνητικό μας ερώτημα. Έτσι, αν διαπιστώσουμε για παράδειγμα, ότι οι πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές μας δεν συσχετίζονται κατάλληλα με το ερευνητικό μας ερώτημα, ίσως χρειαστεί να επιστρέψουμε στο πρώτο βήμα και να αναθεωρήσουμε τις προκαταρκτικές πηγές μας.

Στην παρούσα εργασία η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας πραγματοποιήθηκε τον Ιανουάριο του 2009 στο Sport Discus. Πρόκειται για εξειδικευμένη βάση δεδομένων με θέματα σχετικά με την Φυσικής Αγωγή και την Αθλητική Επιστήμη.

 ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Οι πρώτες 2 έρευνες αναφέρονται στο πως οδηγούμαστε σε τραυματισμούς γονάτων και τους μηχανισμούς αυτών των τραυματισμών. Συγκεκριμένα η   Elizabeth Arendt (2003) μας εξηγεί πως οδηγούμαστε σε τραυματισμούς γονάτων και προχωρά στην σύγκριση γονάτων μεταξύ των ανδρών και των γυναικών στη συλλογική καλαθοσφαίριση και το ποδόσφαιρο. Αναλυτικά μας λέει: Η συμμετοχή των γυναικών στο διακολλεγιακό πρωτάθλημα έχει αυξηθεί εντυπωσιακά τα τελευταία χρόνια. Η μεγαλύτερη συμμετοχή έχει αυξήσει τη συνειδητοποίηση της υγείας και των ιατρικών ζητημάτων συγκεκριμένα για την γυναίκα αθλήτρια. Μερικές εκθέσεις έχουν σημειώσει μια υψηλότερη ευαισθησία στους τραυματισμούς στο γόνατο, συγκεκριμένα στους τραυματισμούς στο πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο, στις γυναίκες αθλήτριες όπως συγκρίνονται με τους αντίστοιχους άνδρες. Εκτελέσαμε μια πέντε ετών αξιολόγηση των τραυματισμών των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων στα συλλογικά προγράμματα  καλαθοσφαίρισης των ανδρών και του ποδοσφαίρου των γυναικών και χρησιμοποιώντας το Εθνικό Σύστημα Παρακολούθησης τραυματισμών. Τα αποτελέσματα παρουσίασαν σημαντικά υψηλότερα ποσοστά τραυματισμών πρόσθιων χιαστών συνδέσμων και στα δύο γυναικεία αθλήματα  έναντι του ανδρικού αθλήματος. Οι μηχανισμοί της μη-επαφής ήταν η αρχική αιτία τραυματισμού πρόσθιου χιαστού συνδέσμου και στα  δύο γυναικεία αθλήματα. Οι πιθανοί αιτιολογικοί παράγοντες για αυτήν την αύξηση τραυματισμών των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων μεταξύ των γυναικών μπορούν να είναι εξωγενής (μετακίνηση του σώματος, μυϊκή δύναμη, επιφάνεια παπουτσιού και επίπεδο ικανότητας) ή εγγενείς (χαλαρότητα συνδέσμων, ευθυγράμμιση άκρων, διαστάσεις εγκοπών, και μέγεθος συνδέσμων).

Ο Bing Yu και William E Garrett (2007) αναφέρει ότι στο ποδόσφαιρο ένας από τους πιο κοινούς τραυματισμούς γονάτων είναι η ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL), το οποίο εμφανίζεται συνήθως μέσω των μηχανισμών μη-επαφής. Οι γυναίκες ποδοσφαιρίστριες  διατρέχουν το μεγαλύτερο κίνδυνο ACL μη-επαφής από τους άνδρες ποδοσφαιριστές. Μια καλή κατανόηση των μηχανισμών φορτίου ACL είναι η βάση για μια καλή κατανόηση των μηχανισμών των τραυματισμών ACL μη-επαφών, η οποία είναι στη συνέχεια ουσιαστική για τον προσδιορισμό των παραγόντων κινδύνου και την ανάπτυξη των στρατηγικών πρόληψης. Η τρέχουσα καταγραφή καταδεικνύει ότι οι βιομηχανικοί παράγοντες βελονοειδών επιφανειών, όπως η μικρή γωνία κάμψεων γονάτων, η μεγάλη μεταγενέστερη δύναμη επίγειας αντίδρασης και η μεγάλη δύναμη τετρακέφαλων μυών, είναι οι σημαντικότεροι μηχανισμοί φόρτωσης ACL. Μια μεγάλη μεταγενέστερη δύναμη επίγειας αντίδρασης μπορεί να συνδεθεί με μια μεγάλη δύναμη τετρακέφαλων μυών, η οποία θα προκαλούσε μεγάλο πρόσθιο τράβηγμα στο γόνατο. Μια μικρή κάμψη γονάτων συνδέεται με μια μεγάλη γωνία αξόνων τένοντοκνημιαίων επιγονατίδων και τη γωνία ανύψωσης ACL, οι οποίες θα οδηγούσαν στη μεγάλη φόρτωση ACL. Η τρέχουσα καταγραφή επίσης καταδεικνύει ότι το ACL δεν είναι η σημαντικότερη δομή της συμπεριφοράς του επιπέδου συγκράτησης  των  γονάτων και των εσωτερικών-εξωτερικών φορτώσεων περιστροφής. Το σημείο συγκράτησης  και η εσωτερική-εξωτερική στιγμή περιστροφής δεν είναι  από μόνα τους πιθανό να οδηγήσουν σε απομονωμένους τραυματισμούς ACL χωρίς πληγή άλλων δομών των γονάτων.

            Περνάμε τώρα σε στατιστικά στοιχεία που μας δίνουν οι επόμενες 3 διατριβές. Οι Jan M. Bjordal,  Frode ArnøBirte,  HannestaTorbjørn Strand MD (1997) έκαναν μια αναδρομική μελέτη όλων των τραυματισμών των πρόσθιων χιαστών  συνδέσμων (972) που ελέγχθηκαν από αρθοσκοπικές αξιολογήσεις στα νοσοκομεία στην περιοχή Hordaland της Νορβηγίας από το 1982 ως το  1991, Η τελική ομάδα μελέτης μας περιέλαβε 176 ασθενείς που είχαν συμμετάσχει στο οργανωμένο ποδόσφαιρο και είχαν απαντήσει σε ένα ερωτηματολόγιο. Το γενικό ποσοστό επίπτωσης ήταν 0,063 τραυματισμοί ανά 1000 ώρες παιχνιδιών. Τα άτομα υπέστησαν 75,6% (133) τραυματισμούς. Οι γυναίκες είχαν ένα ποσοστό επίπτωσης 0,10 τραυματισμών ανά 1000 ώρες παιχνιδιών, σημαντικά υψηλότερο από αυτό για τους άνδρες (0,057). Το ποσοστό επεισοδίων  ήταν υψηλότερο (0.41) για τα άτομα στα κορυφαίες τρεις κατηγορίες. Οι περισσότεροι από τους τραυματισμούς (124) εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών. Οι τραυματισμοί επαφών από τάκλιν ήταν ο μηχανισμός τραυματισμών στο 46,0% των περιπτώσεων. Οι παίκτες της επιτιθέμενης ομάδας υπέστησαν 122 (69,3%) των τραυματισμών. Η χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης εκτελέσθηκε σε 131 (74,4%) των τραυματισμένων φορέων και βρέθηκε απαραίτητη για την επιστροφή σε ένα υψηλό επίπεδο παιχνιδιού. Οι μισοί από τους φορείς (87) επέστρεψαν στο ποδόσφαιροׁ   τα άτομα σε υψηλά επίπεδα παιχνιδιού είχαν το υψηλότερο επιστροφής ποσοστό (88,9%), και τα άτομα πέρα από την ηλικία 34 είχαν το μικρότερο ποσοστό επιστροφής (22,9%). Σχεδόν το ένα τρίτο των τραυματισμένων αθλητών σταμάτησε το ποδόσφαιρο λόγω της φτωχής λειτουργίας γονάτων ή το φόβο ενός νέου τραυματισμού.

            Ο Cole,-A-L (2001) μας εξηγεί ότι με την αυξανόμενη δημοτικότητα του αθλητισμού και του συνυπολογισμού τους σε περισσότερα προγράμματα δημόσιων σχολείων, γίνεται όλο και περισσότερο προφανές ότι επιπλέον προσοχή πρέπει να δοθεί στο πρόβλημα τραυματισμών που συνδέεται με τον αθλητισμό. Η αθλητική μελέτη τραυματισμών γυμνασίου της βόρειας Καρολίνας (NCHSAIS) ανέλαβε για να προσδιορίσει τα πρότυπα των τραυματισμών μεταξύ των ανδρών και γυναικών αθλητών στη βόρεια Καρολίνα σε ανταγωνιστικά αθλήματα. Η αναλογία ποσοστού τραυματισμών (IRR) υπολογίστηκε για κάθε άθλημα, και έδειξε ότι οι γυναίκες είχαν ένα υψηλότερο ποσοστό τραυματισμών στο softball/ μπέιζμπολ (IRR=1.1), το ποδόσφαιρο (IRR=1.5), και στο στίβο (IRR=1.4). Oι άνδρες είχαν ένα υψηλότερο ποσοστό τραυματισμών στην καλαθοσφαίριση (IRR=1.74). Στο softball/ μπέιζμπολ τα σημαντικότερα συμπεράσματα ήταν ότι οι άνδρες  είχαν 15% σπασίματα σε μέρη του σώματος και ήταν ανίκανα να παίξουν για μεγαλύτερο διάστημα 3 εβδομάδων, 22% περισσότερο από τις γυναίκες, πράγμα που επισημαίνει ποιό επώδυνους τραυματισμούς. Στο ποδόσφαιρο, οι γυναίκες τραυμάτισαν το δάχτυλα τους 17% περισσότερο από τα αρσενικά και υπέφεραν 19% περισσότερα σπασίματα. Αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες τραυματίστηκαν κλωτσώντας τη μπάλα 18% περισσότερο από τις γυναίκες. Τα ποιό ξεχωριστά συμπεράσματα στην καλαθοσφαίριση ήταν ότι οι γυναίκες υπέφεραν 20% περισσότερο τραυματισμούς γονάτων και ήταν έξω για περισσότερο από 3 εβδομάδες λόγω του τραυματισμού κατά 15%, υποδεικνύοντας  αυστηρότερους τραυματισμούς. Στο  στίβο οι γυναίκες παρουσιαστήκαν να έχουν 18% περισσότερους τραυματισμούς χαμηλά στο πόδι, ενώ οι άνδρες  είχαν 10% περισσότερους τραυματισμούς στη λεκάνη, το ισχίο, και στη βουβωνική χώρα.

            Οι  Bjorn Engström, Christer Johansson και Hans Tornkvist ασχολήθηκαν με το γυναικείο ελίτ ποδόσφαιρο ως αντικείμενο τους σε σχέση με τους τραυματισμούς γονάτων. Αναλυτικά: Οι τραυματισμοί που εμφανίστηκαν σε δύο γυναικείες ομάδες ποδοσφαίρου ελίτ καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια 1 έτους. Από 41 φορείς, 33 (80%) υπέστησαν 78 τραυματισμούς. Οι περιπτώσεις του τραυματισμού κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών ήταν 24/1000 ώρες, ενώ οι περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της προπόνησης ήταν 7/1000 ώρες. Η πλειοψηφία (88%) των τραυματισμών εντοπίστηκε στα κάτω άκρα, με τον ίσο εμφάνιση στα αριστερά και δεξιά πόδια. Σαράντα εννέα τοις εκατό των τραυματισμών εμφανίστηκαν στο γόνατο ή τον αστράγαλο. Οι περισσότεροι από τους τραυματισμούς ήταν δευτερεύοντες (49%), ενώ 36% ήταν μέτριοι και 15% ήταν σημαντικοί. Από τους σημαντικότερους τραυματισμούς (ν = 12), 10 οφειλόταν στο τραύμα και 7 (58%) ήταν σύνδεσμος γονάτων ή ρήξη μηνίσκου. Οι τραυματισμοί κατάχρησης αποτέλεσαν 28% όλων των τραυματισμών και εμφανίστηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια του της προπόνησης της προετοιμασίας και στην αρχή και στο τέλος της ανταγωνιστικής σαιζόν. Οι τραυματικοί τραυματισμοί (72%) εμφανίστηκαν κυρίως κατά την διάρκεια των παιχνιδιών με μια υπεροχή στην αρχή της ανταγωνιστικής περιόδου. Σχεδόν 80% του τραυματισμών εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της φυσικής επαφής με έναν αντίπαλο. Οι εξωγενείς παράγοντες όπως ο καιρός, η επιφάνεια του γηπέδου, η θερμοκρασία, ή η θέση του παίκτη μέσα στην ομάδα δεν επηρέασαν το ποσοστό τραυματισμών.  Καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες ελίτ ποδοσφαιρίστριες υπέστησαν μια υψηλή συχνότητα τραυματισμών. Λίγοι τραυματισμοί ήταν σημαντικοί, αλλά 17% των παιχτών τραυματίστηκε σημαντικά στα γόνατα κατά τη διάρκεια του έτους.

            Τι παρατηρούμε όμως σε αυτούς τους τραυματισμούς των γονάτων; Ποια είναι τα βιομηχανικά χαρακτηριστικά ενός υγιούς γόνατος με ένα που έχει υποστεί τραυματισμό; Επηρεάζει και άλλες λειτουργίες του σώματος μας; Οι επόμενες 2 διατριβές δίνουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Ο Marshall,-C (1999) μας εξηγεί ότι: Οι -χωρίς επαφή – τραυματισμοί  πρόσθιων χιαστών συνδέσμων (ACL) εμφανίζονται συχνά στις γυναίκες αθλήτριες κατά τη διάρκεια ενός ακραίου ελιγμού, που περιλαμβάνει μια επιβράδυνση και περιστροφική δύναμη πάνω στο γόνατο. Η καλαθοσφαίριση, το ποδόσφαιρο, το ράγκμπι και η πετοσφαίριση  είναι αθλήματα υψηλού κινδύνου για τους τραυματισμούς ACL χωρίς επαφή λόγω των ακραίων ελιγμών που συμβαίνουν συνήθως σε καταστάσεις παιχνιδιών. Ο σκοπός αυτής της μελέτης ήταν να εξεταστούν οι διαφορές μεταξύ άκρων με αναδομημένους πρόσθιους χιαστούς συνδέσμους  (ACL) και υγιών άκρων. Αυτή η μελέτη σύγκρινε το άκρο με αναδημιουργημένους πρόσθιους χιαστούς συνδέσμους οκτώ θηλυκών αθλητών, μέση ηλικία 24,38 έτη, με το υγιές αντίστοιχο άκρο της και τα δύο άκρα οκτώ υγιών ελεγμένων περιπτώσεων, μέση ηλικία 24,88 έτη. Οι ισοκινητικές δοκιμές για τη δύναμη κάμψεων και επέκτασης γονάτων κατά τη διάρκεια των ομόκεντρων κύκλων δράσης μυών ολοκληρώθηκαν σε 180 μοίρες/SEC και 300 μοίρες/SEC. Τα ισοκινητικά αποτελέσματα της δοκιμής δεν ήταν σημαντικά για τις τέσσερις ομάδες. Εντούτοις, οι δύναμη των δικέφαλων του ποδιού και των τετρακέφαλων των αναδημιουργημένου άκρων ήταν κοντά σε  δύναμη στο 10% του αντίστοιχου (υγιούς) άκρου. Οι πολλαπλάσιες μεταβλητές δύναμης επίγειας αντίδρασης αξιολογήθηκαν κατά τη διάρκεια ενός ελιγμού σε σχήμα V που εκτελέσθηκε σε μια γωνία 45 βαθμών πάνω σε μια πλατφόρμα δύναμης. Η μέση κάθετη δύναμη επίγειας αντίδρασης ποίκιλε σημαντικά ανάμεσα στις τέσσερις ομάδες. Μέτρα κινητικής ανάλυσης πάρθηκαν κατά τη διάρκεια του V ελιγμού για να αξιολογηθεί να αξιολογηθεί η κνημιαίο-μηριαία γωνία του προσανατολισμού.    Οι κνημιαίο-μηριαίες γωνίες δεν ήταν σημαντικές. Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι οι γυναίκες αθλήτριες  που υφίστανται μια ρήξη ACL και υποβάλλονται σε αναδημιουργική χειρουργική επέμβαση είναι σε θέση να επανέλθει σε πλήρη δύναμη. Τα άκρα με αναδημιουργημένους πρόσθιους χιαστούς συνδέσμους παράγουν τις δυνάμεις επίγειας αντίδρασης και τις κνημιαίο-μηριαίες γωνίες κατά τη διάρκεια ενός v ελιγμού παρόμοια με τα υγιή αντίστοιχα άκρα.

            Ο Weuve,-C-M (1998) έκανε μια έρευνα σχετικά με τις διαφορές στην πίεση και την περιφερειακή όραση μεταξύ των τραυματισμένων και ατραυμάτιστων αθλητών που ανήκουν σε συλλόγους. Η έρευνα είχε ως σκοπό να καθορίσει ότι αν υπάρχουν οποιεσδήποτε διαφορές μεταξύ της αρνητικής, θετικής, συνολικής πίεσης ζωής και στένεμα της περιφερειακής όρασης των τραυματισμένων και ατραυμάτιστων αθλητών που ανήκουν σε συλλόγους. Η σχέση μεταξύ των αλλαγών στην περιφερειακή όραση και των επιπέδων στρες καθορίστηκε επίσης, όπως επίσης και  η αξιοπιστία του οργάνου πίεσης. Συμμετέχοντες από την 3^η κατηγορία γυναικείου χόκεϋ  και ποδοσφαίρου(Ν=18) ταξινομήθηκαν σε τραυματίες και μη τραυματίες μετά την ολοκλήρωση μιας σεζόν. Η αρνητική, θετική, και συνολική πίεση ζωής μετρήθηκε χρησιμοποιώντας τις μέσες τιμές αποτελεσμάτων δύο υπηρεσιών της έρευνας γεγονότων ζωής για τους συλλογικούς αθλητές (Petrie, 1992). Οι συντελεστές αξιοπιστίας για την αρνητική, θετική, και συνολική πίεση ζωής ήταν .35 (λιγότερο από 05), .50 (λιγότερο από 05), και .26 (μεγαλύτερος από 05), αντίστοιχα. Η περιφερειακή όραση μετρήθηκε χρησιμοποιώντας μια περίμετρο στην αρχή της σεζόν  υπό έναν όρο βασικών γραμμών και πίεσης. Οι ανεξάρτητες τ-δοκιμές ομάδων χρησιμοποιήθηκαν για να αναλύσουν τις διαφορές στην πίεση ζωής και το στένεμα της περιφερειακής όρασης μεταξύ των τραυματισμένων και ατραυμάτιστων αθλητών. Δεν βρέθηκαν σημαντικές (μεγαλύτερο από 05) διαφορές στα μέσους όρους στα  αποτελέσματα στην αρνητική, στη θετική, και στην συνολική πίεση ζωής και το μετρίασμα της περιφερειακής όρασης των ομάδων. Καμία σημαντική (το p μεγαλύτερο από 05) διαφορά στο μετρίασμα της περιφερειακής όρασης βρέθηκε μεταξύ των τραυματισμένων και ατραυμάτιστων αθλητών. Καμία σημαντική γραμμική σχέση δεν βρέθηκε μεταξύ της αρνητικής, της θετικής, και της συνολική πίεσης ζωής και του μετριάσματος της περιφερειακής όρασης. Οι πιθανές επιρροές στην έλλειψη μέσων διαφορών ήταν το μικρό μέγεθος δειγμάτων, η έλλειψη τραυματισμών που εμφανίστηκε, τα αθλήματα που επιλέχτηκαν για την μελέτη, και την έλλειψη οξείας μέτρησης πίεσης. Η έρευνα που εστιάζει στις διαφορές στα αθλήματα και στις θέσεις των αθλημάτων αυτών απαιτείται για να καταλάβει πλήρως τον αντίκτυπο της πιέσης που υπάρχει στους   αθλητές.

            Πέρα από τα βιομηχανικά χαρακτηριστικά έχουμε και τους ψυχολογικούς παράγοντες που επηρεάζουν τους τραυματισμούς στο ποδόσφαιρο. Ο   Gross, -W-C.

(1985) εξετάζει τη σχέση μεταξύ της αντίληψης για τις ελλοχεύουσες κύριες αιτίες των γεγονότων στη ζωή του/της, και την επίπτωση και τη δριμύτητα του τραυματισμού στο συλλογικό ποδόσφαιρο και τους ποδοσφαιριστές. Ερωτηματολόγια για την αντίληψη για τις ελλοχεύουσες κύριες αιτίες των γεγονότων στη ζωή του/της του Rotter και του Dalhausen χορηγήθηκαν στις επιλεγμένες συλλογικές ομάδες ποδοσφαίρου και ποδοσφαίρου. Τα στοιχεία τραυματισμών συντάχθηκαν από τους αθλητικούς προπονητές. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αντίληψη για τις ελλοχεύουσες κύριες αιτίες των γεγονότων στη ζωή του/της δεν διαδραματίζει έναν σημαντικό ρόλο στην επιρροή της επίπτωσης ή/και της δριμύτητας του τραυματισμού μεταξύ των ποδοσφαιριστών του συλλογικού ποδοσφαίρου.

            Ο Zach, - s (1997) μιλάει για τις σχέσεις μεταξύ της αντιληπτής κοινωνικής υποστήριξης, των ψυχολογικών παραγόντων, των γεγονότων που προκαλούν άγχος στην ζωή, και της συχνότητας και της δριμύτητας τραυματισμών στους ελίτ ισραηλινούς αθλητές. Επιπλέον, οι διαφορές εξετάστηκαν μεταξύ του ομάδων του χάντμπολ, του ποδοσφαίρου, και των παικτών καλαθοσφαίρισης με μεταβλητές της μελέτης. Οι συμμετέχοντες ήταν 129 άνδρες αθλητές, 18 έως 36 ετών, από 12 λέσχες των ισραηλινών εθνικών ενώσεων. Οι τρεις λέσχες από ομάδες χάντμπολ, έξι του ποδοσφαίρου, και τριών της καλαθοσφαίρισης επιλέχτηκαν (30 ..78, και 21 παίκτες αντίστοιχα). Προκειμένου να αναλυθούν η αντιληπτή κοινωνική υποστήριξη, οι ψυχολογικοί παράγοντες και  τα γεγονότα που προκαλούν άγχος στην ζωή, τρία ερωτηματολόγια απαντήθηκαν κατά τη διάρκεια πριν αρχίσει η σεζόν: του Social Support Survey-Clinical (SSS-C), του Coping Resources Inventory (CRI), and the Life Experiences Survey for Collegiate Athletes (LES-CA).  Κατά τη διάρκεια της σαιζόν, οι στατιστικές τραυματισμών καταγράφηκαν από το φυσιοθεραπευτή της ομάδας, συμπεριλαμβανομένου του χρόνου του περιστατικού, της δριμύτητας, και του τύπου. Υποτέθηκε ότι δεν θα υπάρξει καμία στατιστικά σημαντική διαφορά στα αποτελέσματα στις ψυχο-κοινωνικές μεταβλητές σχετικές με το περιστατικό και τη δριμύτητα τραυματισμών. Επιπροσθέτως, οι διαφορές ερευνήθηκαν μεταξύ των τραυματισμών στους διαφορετικούς αθλητικούς τύπους. Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι τραυματισμένοι αθλητές εξέθεσαν τα υψηλότερα αποτελέσματα στην προσωπική βοήθεια, στον αριθμό προμηθευτών υποστήριξης, και στο συναισθηματικό κομμάτι της αντιμετώπισης  από τους μη-τραυματισμένους αθλητές. Οι αθλητές με τα υψηλά αποτελέσματα στην εκτίμηση στόχου, την πρόκληση στόχου, και την επιβεβαίωση πραγματικότητας είχαν την υψηλότερη δριμύτητα τραυματισμών από τους αθλητές με τα χαμηλά αποτελέσματα, και οι αθλητές με τα υψηλά αποτελέσματα στην αντιληπτή σημασία της υποστήριξης είχαν τη χαμηλότερη δριμύτητα τραυματισμών από τους αθλητές με τα χαμηλά αποτελέσματα. Οι αθλητές που είχαν εμπειρίες από  θετικά γεγονότα στην ζωή τραυματίστηκαν λιγότερο συχνά από άλλους αθλητές. Μεταξύ των αθλητών, οι φορείς καλαθοσφαίρισης εξέθεσαν τα υψηλότερα αποτελέσματα στον αριθμό προμηθευτών υποστήριξης. Οι ποδοσφαιριστές εξέθεσαν τα υψηλότερα αποτελέσματα στις μισές από τις κλίμακες CRI, και η δριμύτητα τραυματισμών τους ήταν η υψηλότερη. Οι περισσότεροι τραυματισμοί εμφανίστηκαν στο χαμηλότερο μέρος του σώματος. Κάθε άθλημα  περιγράφηκε με τους χαρακτηριστικούς τραυματισμούς: γόνατο και σχετικές δομές μηρός, ισχίο, βουβώνας και λεκάνη και αστράγαλος και χαμηλότερο πόδι (για το χάντμπολ, το ποδόσφαιρο, και την καλαθοσφαίριση ομάδων αντίστοιχα). Αυτή η μελέτη υποστήριξε μερικώς τα υπάρχοντα πρότυπα της πίεσης και του αθλητικού τραυματισμού και πρότεινε ένα διαφορετικό σχέδιο της σχέσης ζωή-πίεσης για τους επαγγελματικούς ισραηλινούς αθλητές ελίτ.

            Ενδιαφέρων προκαλεί η διατριβή του Martin,-M-J (1998) που μιλάει για τις επιπτώσεις των τραυματισμών στο ποδόσφαιρο. Έτσι λοιπόν έκανε μια έρευνα που περιέλαβε 25 σπουδάστριες- αθλήτριες  που συμμετείχαν στο διακολλεγιακό Πρωτάθλημα  καλαθοσφαίριση 2^ης Κατηγορίας στο ποδόσφαιρο, softball, ή/και στην πετοσφαίριση  από την σαιζόν του 1992 εως την σαιζόν του 1997, και που υπέστησαν έναν τραυματισμό στον πρόσθιο χιαστό τους (Πρόσθ. Χ.). Εξετάστηκαν oι παράγοντες που συμβάλλουν στους τραυματισμούς Πρόσθ. Χ.. Τα ποσοστά, οι μέσοι όροι και τα αποτελέσματα χρησιμοποιήθηκαν για να αναλύσουν τις πληροφορίες. Τα ακόλουθα συμπεράσματα εμφανίζονται μέσα στους περιορισμούς της έρευνας. Η ανάλυση των στοιχείων προσδιόρισε τους σημαντικότερους συμβαλλόμενους παράγοντες  που συνδέθηκαν με τους τραυματισμούς Πρόσθ. Χ. όπως: η κινητικότητα του αθλητή, που συμμετέχει στις ασκήσεις, και οι κατάσταση των γηπέδων. Η επαφή με άλλα εμπόδια βρέθηκε να είναι ασήμαντη. Σύμφωνα με αυτήν την μελέτη περισσότερες γυναίκες σπουδάστριες υπέστησαν τραυματισμούς Πρόσθ. Χ. συμμετέχοντας στην καλαθοσφαίριση από ότι στο softball, την πετοσφαίριση, και το ποδόσφαιρο. Οι αγωνιστικοί χώροι και τα πατώματα γυμναστικής αποτέλεσαν 56% των τραυματισμών του γυναικών  σπουδαστριών. Τέλος, τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι οποιαδήποτε γυναίκα - σπουδάστρια είναι εκτεθειμένη να υποστεί έναν τραυματισμό Πρόσθ. Χ. οποιαδήποτε στιγμή.

            Καθοριστικός παράγοντας δημιουργίας τραυματισμών στον γόνατο παίζει η υλικοτεχνική υποδομή των αγώνων και των προπονήσεων. Και δεν υπάρχει ποιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον ίδιο τον αγωνιστικό χώρο. Οι  J Ekstrand, T Timpka, M Hägglund (2006) έκαναν μια μελέτη σχετικά την σύγκριση κνδύνων τραυματισμών των ελίτ ποδοσφαιριστών που  έπαιξαν στην τεχνητή χλοοτάπητα έναντι της φυσικής χλόης. Οι συμμετέχοντες σε αυτήν την μελέτη ήταν 290 φορείς από 10 ευρωπαϊκές λέσχες ελίτ που είχαν εγκαταστήσει τεχνητές επιφάνειες χλόης 3^ης γενιάς το 2003 –4, και 202 παίκτες από τη σουηδικό πρωτάθλημα που ενήργησαν ως ομάδα ελέγχου. Οι επιπτώσεις των τραυματισμών κατά τη διάρκεια της προπόνησης και των αγώνων δεν διέφερε για τις ομάδες μεταξύ των επιφανειών στον τεχνικό χλοοτάπητα και στο φυσικό χόρτο. 2,42 έναντι 2,94 τραυματισμούς ανά 1000 ώρες προπόνησης και 19,60 έναντι 21,48 τραυματισμούς ανά 1000 ώρες παιχνιδιού για τον τεχνικό χλοοτάπητα και την φυσική χλόη αντίστοιχα. Ο κίνδυνος διαστρέμματος αστραγάλων αυξήθηκε στις αντιστοιχίες στην τεχνητή τύρφη έναντι της χλόης (4,83 έναντι 2,66 τραυματισμοί ανά 1000 ώρες παιχνιδιού: αναλογία ποσοστού1,81, 95%  confidence interval 1,00 προς 3,28). Καμία διαφορά στη δριμύτητα τραυματισμών δεν φάνηκε μεταξύ των επιφανειών. Έναντι της ομάδας ελέγχου που έπαιξε τα εγχώρια παιχνίδια στη φυσική χλόη, οι ομάδες στην τεχνητή ομάδα τύρφης είχαν μια χαμηλότερη επίπτωση τραυματισμών κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού (15,26 έναντι 23,08 τραυματισμοί/1000 ώρες παιχνιδιού: αναλογία ποσοστού 0,48 προς 0.91). Συμπέρασμα της μελέτης ήταν ότι κανένα στοιχείο ενός μεγαλύτερου κινδύνου τραυματισμού δεν βρέθηκε όταν παίχτηκε το ποδόσφαιρο στην τεχνητή τύρφη έναντι της φυσικής χλόης. Η υψηλότερη συχνότητα του διαστρέμματος αστραγάλων στην τεχνητή τύρφη επιτρέπει την περαιτέρω προσοχή, αν και αυτό το αποτέλεσμα πρέπει να ερμηνευθεί με την προσοχή δεδομένου ότι ο αριθμός διαστρεμμάτων αστραγάλου ήταν χαμηλός.

            Εκτός όμως από το ποδόσφαιρο σε υψηλό και ανταγωνιστικό επίπεδο έχουμε και τον παιδικό αθλητισμό. Ο Απ. Κοντός (2000) έκανε μια μελέτη στον συγκεκριμένο τομέα.   Αυτή η μελέτη εξέτασε τον αντιληπτό κίνδυνο του τραυματισμού, των συμπεριφορών διακύβευσης, της αντιληπτικής δυνατότητας, του μεγέθους σωμάτων και τραυματισμού μεταξύ 253(142 αγοριών, 111 κοριτσιών) ανταγωνιστικών και ψυχαγωγικών ποδοσφαιριστών ηλικίας από 11 έως 15 έτη. Όλες οι ψυχολογικές μεταβλητές αξιολογήθηκαν στην αρχή της σαιζόν χρησιμοποιώντας ερωτηματολόγια που απαντούν για τους εαυτούς τους(αυτό-αναφορές). Το βάρος και το ύψος σώματος λήφθηκαν χρησιμοποιώντας ένα μέτρο και μια ψηφιακή ζυγαριά βάρους. Τα ενδεχόμενα στοιχεία τραυματισμών καταγράφηκαν για τα παιχνίδια και τις προπονήσεις κατά την διάρκεια μιας ποδοσφαιρικής σαιζόν 8 εβδομάδων. Μια επικυρωτική ανάλυση παράγοντα (CFA) για τον κίνδυνο τραυματισμού στην αθλητική κλίμακα (RlSSc) υποστήριξε τους «έξι παράγοντες»[1]*, την ιεραρχική δομή που αναφέρθηκαν προηγουμένως από τους Kontos, το Feltz, και τον Malina (2000). Τα αποτελέσματα μιας διερευνητικής ανάλυσης παράγοντα (EFA) για την κλίμακα συμπεριφορών διακύβευσης (RTB) υποστήριξαν μια «διπαραγοντική» λύση που περιλαμβάνει 9 των 12 αρχικών στοιχείων. Οι συμμετέχοντες που είχαν υψηλό δείκτη μάζας σώματος  (BMI: κλ/τετρ.μέτρο) κατέγραψαν  πιο υψηλά επίπεδα αντιλαμβανομένου κινδύνου στους γενικούς και στους ποιο χρησιμοποιημένους παράγοντες του RISSc. Η αντιληπτική ικανότητα ήταν θετικά συσχετισμένη με τα επιδόσεις στο R.T.B, υποδεικνύοντας ότι οι αθλητές περισσότερο αυτοπεποίθηση εμπλέκονται σε περισσότερο συμπεριφορές διακύβευσης ρίσκου. Μια αντίστροφη σχέση μεταξύ του RISSc και του RTB βρέθηκε μόνο μεταξύ των αθλητών που υπερεκτίμησαν τις δυνατότητές τους (έναντι των εκτιμήσεων των προπονητών τους). Υπέρ μιας προηγούμενης έρευνας (King et al, 1989), τα κορίτσια εξέθεσαν τα σημαντικά πιο υψηλά επίπεδα αντιληπτού κινδύνου τραυματισμού σε όλους τους παράγοντες του RlSSc από τα αγόρια. Σημειώθηκε ότι  τα  αγόρια είχαν σημαντικά  συμμετοχή σε περισσότερες συμπεριφορές διακύβευσης ρίσκου από κορίτσια, θεμελιώνοντας τα συμπεράσματα Morrongiello και Rennie (1998).Όπως αναμένεται, ο αριθμός προηγούμενων τραυματισμών αφορούσε θετικά τα αποτελέσματα στο RlSSc. Συνολικά 2.686 εκθέσεις, 21 τραυματισμοί, και 35 τραυματισμοί ενόχλησης (δηλ. παίχτες που επιστρέφουν για να παίξουν την επόμενη ημέρα) καταγράφηκαν, με συνέπεια ένα ποσοστό επίπτωσης τραυματισμών (μη-ενόχλησης) 7,8 εκθέσεων injuries/1000. Οι 21 τραυματισμοί οδήγησαν σε συνολικά 197 ημέρες της χρονικής απώλειας για τους τραυματισμένους αθλητές. Όπως αναμενόταν, οι περισσότεροι τραυματισμοί ήταν στον αστράγαλο και το γόνατο, και ήταν το αποτέλεσμα της επαφής με έναν άλλο παίκτη κατά τη διάρκεια ενός παιχνιδιού. Το μισό όλων των καταγραμμένων τραυματισμών παρακολουθήθηκε είτε με έναν προπονητή είτε έναν γονέα. Οι αναλύσεις περίπτωση-ελέγχου αποκάλυψαν ότι το BMI και μια υποτίμηση της δυνατότητας ήταν σημαντικοί παράγοντες κινδύνου για τον τραυματισμό. Η συζήτηση εξετάζει τις επιπτώσεις των συμπερασμάτων, κατευθύνει στη μελλοντική έρευνα, και παρέχει την υποστήριξη για ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο του τραυματισμού για τον αθλητισμό νεολαίας.

Μπορούμε να κάνουμε κάτι για την πρόληψη των τραυματισμών αυτών και αν ναι σε ποιο βαθμό; Οι Robert S. Heidt, Jr., MD*†, Lisa M. Sweeterman, ATC, MS‡, Richelle L. Carlonas, MS*, Jeff A. Traub, MD* and Francis X. Tekulve, ATC‡ (2001) μελετά την επίδραση ενός ρυθμιζόμενου προγράμματος Προετοιμασίας μελετήθηκε για να αξιολογήσει την επιρροή της στο περιστατικό και τη δριμύτητα των τραυματισμών ποδοσφαίρου. Τριακόσιοι θηλυκοί ποδοσφαιριστές (ηλικίες 14 έως 18 έτη) μελετήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας σαιζόν ενός έτους. Σαράντα δύο από αυτούς τους φορείς συμμετείχαν σε ένα  επιμορφωτικό πρόγραμμα πριν από την έναρξη της σαιζόν 7 εβδομάδων. Ο τύπος, ο μηχανισμός, και η δριμύτητα του τραυματισμού, όταν εμφανίστηκε η ζημία, ο αριθμός παιχνιδιών ή προπονήσεων που έλειψαν, και ο τύπος παπουτσιού που φορέθηκε καταγράφηκαν. Όλοι οι τραυματισμοί εμφανίστηκαν στα κάτω άκρα, με 61,2% εμφανισμένους στο γόνατο και τον αστράγαλο. Τα t-τεστ - αποκάλυψαν ότι η εκπαιδευμένη ομάδα δοκίμασε μια σημαντικά χαμηλότερη επίπτωση του τραυματισμού από την ανεκπαίδευτη ομάδα (π  = 0.0085. Αν και όχι στατιστικά σημαντική, η εκπαιδευμένη ομάδα είχε επίσης ένα χαμηλότερο ποσοστό (2.4%) τραυματισμούς των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων έναντι της ανεκπαίδευτης ομάδας (3,1%). Αυτά τα αποτελέσματα προτείνουν ότι αυτός ο τύπος βελτίωσης έχει μια σημαντική επιρροή στην πτώση της επίπτωσης του τραυματισμού στις έφηβες αθλήτριες.

Οι Julie Gilchrist, Bert R. Mandelbaum, Heidi Melancon, George W. Ryan, Holly J. Silvers, Letha Y. Griffin, Diane S. Watanabe, Randall W. Dick, και Jiri Dvorak (2008) πραγματοποιούν μια τυχαία ελεγχόμενη δοκιμή για να αποτρέψει τον τραυματισμό μη-επαφής των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων στους θηλυκούς συλλογικούς ποδοσφαιριστές. Έτσι λοιπόν ασχολήθηκαν με ένα εναλλακτικό πρόγραμμα προθέρμανσης μπορεί να μειώσει τους από μη-επαφή τραυματισμούς των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων (ACL).  Από τις συμμετέχουσες  στην Ένωση εθνικών συλλογικών αθλητικών ομάδων ποδοσφαίρου των γυναικών της 1^ης κατηγορίας διορίστηκαν τυχαία ομάδες επέμβασης ή ελέγχου. Οι ομάδες επέμβασης κλήθηκαν να εκτελέσουν το πρόγραμμα 3 φορές ανά εβδομάδα κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής σαιζόν του 2002. Όλες οι ομάδες κατέγραψαν τη συμμετοχή των αθλητών στα παιχνίδια και τις προπονήσεις οποιουσδήποτε τραυματισμούς γονάτων. Τα ποσοστά τραυματισμών υπολογίστηκαν βασισμένος στις εκθέσεις αθλητών, που εκφράστηκαν ως ποσοστό ανά 1000 εκθέσεις αθλητών. Μια  στατιστική  z  χρησιμοποιήθηκε για την αναλογία συγκρίσεις ποσοστού.  Εξήντα μια ομάδες με 1435 αθλητές ολοκλήρωσαν τη μελέτη (852 αθλητές ελέγχου, 583 επέμβασης). Το γενικό ποσοστό για τους τραυματισμούς των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων μεταξύ των αθλητών επέμβασης ήταν 1,7 φορές λιγότερο απ' ό,τι στους αθλητές ελέγχου (0,199 εναντίον 0,340  π  = 198 μείωση 41%). Το γενικό ποσοστό για τους τραυματισμούς των πρόσθιων χιαστών συνδέσμων προερχόμενο    από μη-επαφή ήταν 3,3 φορές λιγότερο απ' ότι στους αθλητές ελέγχου (0,057 έναντι 0,189  π  = 066 μείωση 70%). Κανένας τραυματισμός πρόσθιου χιαστού συνδέσμου δεν εμφανίστηκε μεταξύ των αθλητών επέμβασης κατά τη διάρκεια παιχνιδιού εναντίον 6 μεταξύ των αθλητών ελέγχου (π  = 014). τα παιχνίδι-σχετικά με τους τραυματισμούς πρόσθιων χιαστών συνδέσμων προερχόμενα από μη-επαφή στους αθλητές επέμβασης μειώθηκαν από περισσότερο από το μισό (0,233 έναντι 0,564  π  = 218). Οι αθλητές επέμβασης με ιστορικό από προηγούμενους τραυματισμούς πρόσθιων χιαστών συνδέσμων ήταν σημαντικά λιγότερο πιθανό να υποστούν έναν άλλο τραυματισμό πρόσθιου χιαστού συνδέσμου έναντι των αθλητών ελέγχου με παρόμοιο  ιστορικό (π  = 046 για τους τραυματισμούς από μη-επαφή).   Αυτό το πρόγραμμα, που εστιάζει στο νευρομυϊκό έλεγχο, εμφανίζεται να μειώνει τον κίνδυνο πρόσθιων χιαστών συνδέσμων στις γυναίκες ποδοσφαιρίστριες που ανήκουν σε συλλόγους , ειδικά εκείνοι με ιστορικό από προηγούμενους τραυματισμούς πρόσθιων χιαστών συνδέσμων.

Ο Terrell, SL (2002) μας λέει ότι η προληπτική προπόνηση μπορεί να αυξήσει τη σταθερότητα γονάτων για τις γυναίκες αθλήτριες  (Hewett et Al, 1996), αλλά η εφαρμογή τέτοιων μορφών από τους προπονητές γυμνασίου παραμένει ύποπτη . Αυτή η μελέτη εξετάζει το εκπαιδευτικό και το υπόβαθρο προγύμνασης καθώς επίσης και την εφαρμογή της προληπτικής γύμνασης  ενενήντα τεσσάρων προπονητών της καλαθοσφαίρισης, της πετοσφαίρισης, και ποδοσφαίρου των κοριτσιών γυμνασίου στο νοτιοανατολικό  Μίσιγκαν. Ένα ερωτηματολόγιο τριάντα-δύο στοιχείων χρησιμοποιήθηκε για να εξετάσει τις προαναφερθείσες περιοχές. Μια σημαντική διαφορά υπήρξε μεταξύ της εφαρμογής της προπόνησης  δύναμης κατά τη διάρκεια της σεζόν και της προθέρμανσης  (p<0.004). Καμία σημαντική διαφορά δεν υπήρξε μεταξύ του χρόνου που αφιερώθηκε στις προληπτικές μορφές προπόνησης στην αγωνιστική σαιζόν ή κατά τη διάρκεια της μη αγωνιστικής σαιζόν απέναντι στο γένος, την ηλικία, το επίπεδο ανταγωνισμού, τα έτη στο επάγγελμα του προπονητή, και την ιστορία τραυματισμών ενός αθλητή. Οι προπονητές που δουλεύουν πάνω σε γυναίκες αθλήτριες βασική εκπαίδευση σχετικά με τις προληπτικές μεθόδους γύμνασης μπορούν να ελαχιστοποιήσουν την επίπτωση των τραυματισμού πρόσθιων χιαστών. 

 ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ

Ξεκινώντας την συζήτηση των αποτελεσμάτων θα μπορούσαμε να πούμε ότι εκτός από τους τραυματισμούς που αντιμετωπίζουμε στο αντρικό ποδόσφαιρο πρέπει να δώσουμε ακόμα μεγαλύτερη προσοχή στο γυναικείο ποδόσφαιρο διότι από τις έρευνες της Elizabeth Arendt καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες είναι πιο ευαίσθητες σε τραυματισμούς γονάτων από τους άνδρες. Κάτι που επιβεβαιώνει και ο Martin, M. J.

            Όπως συμπληρώνει ο  Bing Yu και William E Garrett, αφού επιβεβαιώνει και αυτός την μεγαλύτερη ευαισθησία των γυναικών, μας εξηγεί ότι οι περισσότεροι τραυματισμοί γίνονται από μη επαφή παίχτη. Αυτό μας δείχνει ένα ακόμα στοιχείο. Ότι δηλαδή δεν φταίει η σκληρότητα του αθλήματος όσον αφορά τις «μονομαχίες» μεταξύ των παιχτών για τους συγκεκριμένους τραυματισμούς. Οπότε καταρρίπτεται, κατά την γνώμη μου, η άποψη που λέει ότι οι διαιτητές θα πρέπει να είναι πιο  αυστηροί στα διάφορα μαρκαρίσματα. Τέλος, μας δίνει χρήσιμες πληροφορίες που αφορούν τον μηχανισμό του πρόσθιου χιαστού στο γόνατο.

Ο Cole μας δείχνει ότι πρέπει να πάρουμε σοβαρά υπόψη μας τους τραυματισμούς στα σχολεία, καθώς ολοένα και αυξάνονται οι σχολικοί αγώνες. Και πάλι έγινε αναφορά για την ευαισθησία των γυναικών στο συγκεκριμένο τραυματισμό. Οι  Bjorn Engström Christer Johansson και Hans Tornkvist πέρα από την παρουσίαση των στατιστικών τους στοιχείων μας λένε ότι οι εξωγενείς παράγοντες δεν επηρέασαν σημαντικά τα ποσοστά των τραυματισμών. Επίσης έκαναν μια ευχάριστη διαπίστωση όσον αφορά τις γυναίκες. Ότι δηλαδή μπορούν να επανέλθουν πλήρως μετά από τραυματισμό πρόσθιου χιαστού συνδέσμου.

Άλλη μια ευχάριστη διαπίστωση έκανε ο Weuve, C. M, που μας αποδεικνύει μέσω της έρευνας του ότι η πίεση και η περιφερειακή όραση παραμένουν στα ίδια επίπεδα σε ένα υγιή ποδοσφαιριστή και σε ένα τραυματισμένο. Ο   Gross, -W-C μας ενημερώνει μέσω της διατριβής του ότι ψυχολογικός παράγοντας αναφορικά με την αντίληψη του/της αθλητή/τριας για τις ελλοχεύουσες κύριες αιτίες των γεγονότων στη ζωή του/της δεν επηρεάζει τους τραυματισμούς στο ποδόσφαιρο. Έρχεται όμως ο Zach, S. να μας πει ότι οι αθλητές με τα υψηλά αποτελέσματα στην εκτίμηση στόχου, την πρόκληση στόχου, και την επιβεβαίωση πραγματικότητας είχαν την υψηλότερη δριμύτητα τραυματισμών από τους αθλητές με τα χαμηλά αποτελέσματα, και οι αθλητές με τα υψηλά αποτελέσματα στην αντιληπτή σημασία της υποστήριξης είχαν τη χαμηλότερη δριμύτητα τραυματισμών από τους αθλητές με τα χαμηλά αποτελέσματα. Οι αθλητές που είχαν εμπειρίες από  θετικά γεγονότα στη ζωή τραυματίστηκαν λιγότερο συχνά από άλλους αθλητές. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να δώσουμε βάρος και στον ψυχολογικό τομέα σε μια ποδοσφαιρική ομάδα για να δώσουμε κατάλληλη υποστήριξη στους αθλητές.

Συμπέρασμα της μελέτης των  J Ekstrand, T Timpka, M Hägglund ήταν ότι κανένα στοιχείο ενός μεγαλύτερου κινδύνου τραυματισμού δεν βρέθηκε όταν παίχτηκε το ποδόσφαιρο στην τεχνητή τύρφη έναντι της φυσικής χλόης. Η υψηλότερη συχνότητα του διαστρέμματος αστραγάλων στην τεχνητή τύρφη επιτρέπει την περαιτέρω προσοχή, αν και αυτό το αποτέλεσμα πρέπει να ερμηνευθεί με προσοχή δεδομένου ότι ο αριθμός διαστρεμμάτων αστραγάλου ήταν χαμηλός. Μας λένε λοιπόν, πέραν της επιφυλακτικότητας τους, ότι δεν παίζει ρόλο στο πού παίζουν οι αθλητές, δηλαδή αν παίζουν ποδόσφαιρο σε φυσικό χλοοτάπητα ή τεχνητό για τους τραυματισμούς. Εδώ όμως θα ήθελα να συμπληρώσω ότι στη χώρα μας βρισκόμαστε ακόμα σε πολύ χαμηλό επίπεδο φυσικών χλοοταπήτων σε σύγκριση με το εξωτερικό, κάτι που επηρεάζει σαφέστατα τους τραυματισμούς.

Ο Απ. Κοντός μας λέει ότι το παιδί που υποτιμά ή υπερτιμά τις δυνατότητές του τραυματίζεται πιο συχνά. Πάλι εδώ έχουμε να κάνουμε με την ψυχολογική υποστήριξη, αυτή τη φορά στα παιδιά. Γι αυτό και εκτός από την παρουσία ψυχολόγου στην ομάδα πρέπει η ομάδα των προπονητών να αποτελείται από καθηγητές φυσικής αγωγής.

Πιο πολύ θα ήθελα να σταθώ στην πρόληψη των τραυματισμών. Έρευνες του   Robert S. Και των συνεργατών του , αλλά και της Julie Gilchrist, και των συνεργατών της, μας λένε ότι η επιμόρφωση των ποδοσφαιριστών θεωρητικά, αλλά και η δημιουργία προγραμμάτων κατάλληλης προθέρμανσης, μπορεί να μειώσει σοβαρά τις περιπτώσεις τραυματισμών. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο και πρέπει να το λάβουμε σοβαρά υπόψη. Πέραν από το εύλογο της υγείας των ποδοσφαιριστών, μια ομάδα υψηλού επιπέδου, που διαθέτει παίχτες μεγάλης χρηματικής αξίας, και που σήμερα τους λογίζουμε ως περιουσιακά στοιχεία τους η πρόληψη είναι ο τρόπος για να διαφυλάξουμε την αγωνιστικότητα τους και την ποδοσφαιρική και «χρηματιστηριακή» τους αξία.

            Πρόληψη λοιπόν, κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή, και πρόσθεση καταρτισμένων ομάδων με ψυχολόγους, αθλητίατρους και καθηγητές φυσικής αγωγής στις συλλογικές ομάδες - και όχι μόνο - είναι το κλειδί για την μείωση των τραυματισμών στο ποδόσφαιρο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

• Bing Yu, William E Garrett (2007) Mechanisms of non-contact ACL injuries. British Journal of Sports Medicine, ανακτήθηκε στις 14/1/2009 από http://bjsm.bmj.com/cgi/content/abstract/41/suppl_1/i47
• Arendt, El. Dick R. (2003) Knee Injury Patterns Among Men and Women in Collegiate Basketball and Soccer NCAA Data and Review of Literature ανακτήθηκε στις 18/1/2009 από http://ajs.sagepub.com/content/23/6/694.abstract
• Jan M. Bjordal,  Frode ArnøBirte,  HannestaTorbjørn Strand MD (1997) Epidemiology of Anterior Cruciate Ligament Injuries in Soccer The American Journal of Sports Medicine, ανακτήθηκε στις 14/1/2009 από http://ajs.sagepub.com/content/25/3/341.abstract
• Cole,-A-L (2002) The North Carolina High School Athletic Injury Study: a comparison of injuries between male and female athletes in soccer, basketball, baseball/softball, and track and field Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• Bjorn Engström MD, Christer Johansson MD, PhD, Hans Tornkvist Soccer injuries among elite female players The American Journal of Sports Medicine ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από http://ajs.sagepub.com/content/19/4/372.abstract
• Marshall,-C (1999) Biomechanical characteristics of the healthy and ACL-reconstructed female knee Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• Weuve,-C-M (1998) The differences in stress and peripheral vision between injured and uninjured collegiate athletes Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• Gross,-W-C (1985) Locus of control and injuries in collegiate football and soccer players Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• Zach,-S (1997) Relationships among perceived social support, psychological coping resources, life events stressors, and injury frequency and severity in elite Israeli athletes Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• Martin,-M-J (1998) A summary of the contributing factors relating to the incidences of anterior cruciate ligament injuries among Division II collegiate female student athletes Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• Κοντός Απ. (2000) The effects of perceived risk, risk-taking behaviors, and body size on injury in youth sport Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• J Ekstrand, T Timpka, M Hägglund (2006) Risk of injury in elite football played on artificial turf versus natural grass: a prospective two-cohort study British Journal of Sports Medicine, ανακτήθηκε στις 19/1/2009 από  http://pt.wkhealth.com/pt/re/bjsm/abstract.00002412-200612000-00008.htm;jsessionid=JRrhkvrSJxPrMpTvPRbDZ5b3wNcQyN55Hv1FyQ6L7NzRqfnL8K4h!-1035908147!181195628!8091!-1

• Robert S. Heidt, Jr., MD*†, Lisa M. Sweeterman, ATC, MS‡, Richelle L. Carlonas, MS*, Jeff A. Traub, MD* and Francis X. Tekulve, ATC‡ (2001) Avoidance of Soccer Injuries with Preseason Conditioning The American Journal of Sports Medicine ανακτήθηκε στις 20/2/2009 από http://ajsm.highwire.org/content/28/5/659.abstract#corresp-1

• Julie Gilchrist, Bert R. Mandelbaum, MD‡, Heidi Melancon, George W. Ryan, PhD||, Holly J. Silvers, MPT‡, Letha Y. Griffin, Diane S. Watanabe, Randall W. Dick, MS#, and Jiri Dvorak (2008) A Randomized Controlled Trial to Prevent Noncontact Anterior Cruciate Ligament Injury in Female Collegiate Soccer Players The American Journal of Sports Medicine       ανακτήθηκε στις 7/2/2009 από http://ajs.sagepub.com/content/36/8/1476.short
• Terrell, SL (2002) Neuromuscular training modalities as a preventive for anterior cruciate ligament injuries in female athletes: a study of coaches' attitudes and perceptions sport Unpublished dissertation thesis University of Oregon ανακτήθηκε στις 25/2/2009 από  SPORT Discus 1997-2004/12
• Glaser, B. G. (1978). Theoretical sensitivity. Mill Valley CA: Sociology Press
• Leedy, P. D., & Ormrod, J. E. (2005). Practical research: Planning and design (8th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
• Borg, W. & Gall, M. (1989) Educational Research: an introduction, New York: Longman.